Parkboom 1

Tijdens een van mijn rondes door het Volkspark in Enschede kwam ik tot de volgende gedachte.

Kijkend naar de vele bomen in het park zie ik veelal, zeker van de berken, eiken en beuken, rechte stammen van enkele meters hoog met daarop een prachtige grote kruin.

De gedachte kwam bij me op dat dit wel een overeenkomst kent met  de ontwikkeling van mensen. Om kinderen passend te krijgen binnen onze cultuur, maatschappij, familie- en vriendenkring, dienen ze zich op veel verschillende fronten  aan te passen. Worden aangeboren eigenschappen en vanuit ontwikkeling natuurlijke nieuwsgierigheid zo bijgewerkt dat ze kunnen voldoen aan dat wat we denken dat goed is voor het kind en daarmee past in deze samenleving.

Bomen worden zo  gesnoeid dat ze passen in onze cultuur, in het straatbeeld en beelden die we hebben over wat natuurlijk is. De kruin mag tot ontwikkeling komen, mag pracht en praal laten zien en zorgt voor het leven van de boom in de verschillende jaargetijden. Gelijk het gegeven dat wij leven in een cultuur waarin we grote waarde hechten aan de diverse hoofdzaken. Vooral kennis vergaren, je bezig houden met wat de maatschappij van je vraagt, rekening houden met hoe je eruitziet en gedraagt.

Kijkend naar deze beuk in het Volkspark kwam ik tot de ontdekking dat deze zich daadwerkelijk tot originele boom heeft mogen ontwikkelen.  Hierdoor mag hij eigen ruimte innemen, ligt het zwaartepunt onderin in plaats van bovenin.  Daardoor staat hij veel steviger en stabieler en kan een storm trotseren.

Naar mate ik ouder word en leeftijdsgenoten zie en spreek valt me het volgende op. We richten ons steeds meer op wie wij van origine zijn. We gaan meer en meer leven en doen wat het dichtst bij ons staat. Hierdoor nemen we meer aandacht en ruimte in voor onszelf en ontstaat er balans, stabiliteit, gemak en rust. Vandaar uit is een tegenslag beter te hanteren. Laten we dit ook onze kinderen leren.