Aandacht

Volkspark entreeAlles wat je aandacht geeft, groeit.

Vanmorgen ga ik samen met onze hond op pad richting het Volkspark. Plezierig is de aangename temperatuur en geniet ik van de prachtige ingang van het park in dit jaargetijde. In mijn broekzak zit een pocketcamera voor wat foto’s.

Eenmaal in het park loop ik voor de volgende uitgang links af en zie op een boom, bankje en betonvloer eronder, blauwe verf. Naderbij komend zie ik op de boom een hakenkruis en afkortingen. Op de betonvloer zijn meerder afbeeldingen en afkortingen zichtbaar, de bank heeft vlekken.

Vol verwondering, ongeloof en onvrede fotografeer ik de afbeeldingen op de boom. Ik realiseer mij dat ik nog nooit een hakenkruis in levende lijve heb gezien. Ook baal ik van het feit dat ik geen telefoon bij me heb. Dan had ik de foto’s meteen op twitter gezet.

Mijn weg vervolgend blijft in mijn hoofd rondzingen wat ermee te doen. Wat ga ik thuis doen, hoe verwoord ik een en ander ? Tot dat me invalt dat ik de politie zal bellen en o, ja, natuurlijk het volksparkbeheer. Daar begin ik mee. Thuis bel ik de beheerder en meld hem wat ik gezien heb. Hij zegt toe in de middag actie te ondernemen en wil graag mijn foto’s.

Omdat het heerlijk weer is zitten we buiten te ontbijten en word me het volgende duidelijk.

Met mijn telefoon had ik direct foto’s kunnen maken en doorsturen via social media en daarmee dit nare beeld wereldkundig gemaakt. Wat er dan mee gebeurd zou zijn is mij onbekend. Maar het krijgt dan aandacht, nog meer aandacht en zo groeit iets wat ik niet wenselijk acht. Zeker ook omdat ik steeds meer moeite krijg met alle negatieve berichten in de media. Vaak zijn het de uitzonderingen op al het vele dat goed gaat.

Nu heb ik de keus gemaakt om met een foto van de entree van het Volkspark dit stuk te schrijven en de aandacht te vestigen op een beeld dat bloei, pracht en praal uitstraalt. Het overgrote deel van dit park viert zichtbaar de lente. Daarvan genieten geeft rust en bewustzijn om te focussen op dat wat goed gaat !

Sleutel

Vanmiddag sta ik buiten met mijn fiets in de hand te praten en kijken naar een bevriende collega en haar nieuwe fiets. We hebben zojuist samen geluncht en gaan op weg naar onze dagelijkse bezigheden.  Ze spreekt hardop uit, ‘waar heb ik mijn fietssleutel gelaten ?’ Haar tas heeft ze inmiddels geraadpleegd, op de bagage drager van haar fiets gelegd en begint in de verschillende zakken van haar broek en jas te voelen naar de sleutel.

Omdat we doorpraten over de prachtige nieuwe fiets die ze heeft en we elkaar ook blijven aankijken, hebben we te laat in de gaten dat haar handtas op vallen ligt. Natuurlijk met de openzijde naar beneden valt de tas op de grond. ‘Ook dat nog, alles eruit !’, roept ze uit. We lachen allebei, want ja dit zijn zo van die ogenschijnlijk vertragende momenten die je er niet ook nog bij wilt hebben.       Met moed en beleid pakt ze haar tas op en zorgt ervoor dat alles meteen weer terugvalt in de tas. Tot grote verrassing en hilariteit blijft de fietssleutel achter op de grond. ‘Fijn dat er zo goed voor me gezorgd wordt !’

Over bomen en mensen

Parkboom 1

Tijdens een van mijn rondes door het Volkspark in Enschede kwam ik tot de volgende gedachte.

Kijkend naar de vele bomen in het park zie ik veelal, zeker van de berken, eiken en beuken, rechte stammen van enkele meters hoog met daarop een prachtige grote kruin.

De gedachte kwam bij me op dat dit wel een overeenkomst kent met  de ontwikkeling van mensen. Om kinderen passend te krijgen binnen onze cultuur, maatschappij, familie- en vriendenkring, dienen ze zich op veel verschillende fronten  aan te passen. Worden aangeboren eigenschappen en vanuit ontwikkeling natuurlijke nieuwsgierigheid zo bijgewerkt dat ze kunnen voldoen aan dat wat we denken dat goed is voor het kind en daarmee past in deze samenleving.

Bomen worden zo  gesnoeid dat ze passen in onze cultuur, in het straatbeeld en beelden die we hebben over wat natuurlijk is. De kruin mag tot ontwikkeling komen, mag pracht en praal laten zien en zorgt voor het leven van de boom in de verschillende jaargetijden. Gelijk het gegeven dat wij leven in een cultuur waarin we grote waarde hechten aan de diverse hoofdzaken. Vooral kennis vergaren, je bezig houden met wat de maatschappij van je vraagt, rekening houden met hoe je eruitziet en gedraagt.

Kijkend naar deze beuk in het Volkspark kwam ik tot de ontdekking dat deze zich daadwerkelijk tot originele boom heeft mogen ontwikkelen.  Hierdoor mag hij eigen ruimte innemen, ligt het zwaartepunt onderin in plaats van bovenin.  Daardoor staat hij veel steviger en stabieler en kan een storm trotseren.

Naar mate ik ouder word en leeftijdsgenoten zie en spreek valt me het volgende op. We richten ons steeds meer op wie wij van origine zijn. We gaan meer en meer leven en doen wat het dichtst bij ons staat. Hierdoor nemen we meer aandacht en ruimte in voor onszelf en ontstaat er balans, stabiliteit, gemak en rust. Vandaar uit is een tegenslag beter te hanteren. Laten we dit ook onze kinderen leren.

“Goedemiddag”

Vanmiddag neem ik de trein naar Almelo. Ik stap in een coupé waar veel jonge mensen zitten afkomstig van of op weg naar school. De meesten zitten met hun mobiel in de hand, kijkend en/of typend op het beeldscherm of luisterend met oordopjes in.

Na een tussenhalte halte stapt de conducteur binnen in de coupé waar ik zit. ‘Goedemiddag dames, goedemiddag heren.’ Ik kijk op en zie de man staan. Uit zijn houding spreekt voor mij dat hij op een reactie wacht. ‘Goedemiddag’, zeg ik. ‘Gelukkig nog één persoon die antwoordt’, is zijn reactie. Hij stapt naar voren en begint pasjes te controleren. Wanneer ik hem de mijne aanbied, zegt hij: ‘Nee, die van u geloof ik wel. U geeft tenminste antwoord.’ Vervolgens beginnen de studenten om mij heen de conducteur alsnog een goedemiddag te wensen. ‘Hou maar op’, zegt de conducteur tegen hen, ‘morgen is er weer een kans!’